Ελευθεριακά Σχήματα σχολών Αθήνας-Πειραιά: ΚΑΜΙΑ ΑΠΕΛΑΣΗ, Η ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΘΑ ΝΙΚΗΣΕΙ

Ανακοίνωση-κάλεσμα των ΕΣ σχολών Αθήνας-Πειραιά για το λιμάνι του Πειραιά και για την προσφυγική πορεία στις 9/4 στην πλ. Βικτωρίας

Η πρόσφατη συμφωνία Ευρωπαϊκής Ένωσης-Τουρκίας έχει μπει πλέον σε διαδικασία υλοποιήσης, προφανώς με την ευγενή και πρόθυμη συνεργασία του Ελληνικού κράτους και τους πανηγυρισμούς της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Η Δευτέρα 4 Απρίλη, μέρα που άρχισαν οι απελάσεις προσφύγων και μεταναστών/ριών προς το Τούρκικο κράτος, αποτελεί πλέον την ιστορική ημερομηνία ντροπής για λαούς της Ευρώπης, αφού ανατρέπονται ανθρώπινα δικαιώματα, όπως έχουν κερδηθεί τα τελευταία 70 χρόνια και καταργείται κάθε νομικός σεβασμός στους πρόσφυγες, όπως τον όριζε και η συνθήκη της Γενεύης. Ταυτόχρονα επιχειρείται να εγκαθιδρυθεί ένας τεχνητός διαχωρισμός ανάμεσα σε οικονομικούς και πολιτικούς πρόσφυγες, με στόχο να σπάσει η κοινή οργάνωση και αγώνας των καταπιεσμένων.

Μέχρι τώρα, το κίνημα αλληλεγγύης είχε να αντιμετωπίσει τον εγκλεισμό αυτών των ανθρώπων σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, την ελλειπή ή/και μη ικανοποιητική κάλυψη των αναγκών τους, την κατάργηση του δικαιώματος ελεύθερης μετακίνησης για τους πρόσφυγες-μετανάστες/ριες και την δημιουργία ενός κλίματος «απαρτχάιντ» στην πλ. Βικτωρίας, όπου οι αστυνομικοί εδώ και αρκετό καιρό απωθούν τους μη-λευκούς που κάθονται στην πλατεία. Η επίθεση του Κράτους και της Ευρωπαϊκής Ένωσης στα δικαιώματα των προσφύγων-μεταναστών/ριών ενισχύθηκε και από το κλείσιμο των συνόρων και ολοκληρώνεται με τις βίαιες απελάσεις. Οι εικόνες των μασκοφόρων της Frontex να συνοδεύουν τους πρόσφυγες στα πλοιάρια προς την Τουρκία, όπως και των ΜΑΤ να σπρώχνουν με τις ασπίδες τους πρόσφυγες για να μπουν στα βαγόνια του ΜΕΤΡΟ, καθώς και τα μπαράζ προσαγωγών κατά τη διάρκεια πορείας προσφύγων προς το κέντρο, δεν έχουν τίποτα να ζηλέψουν από τις τακτικές των ναζί ιστορικά.

Στο λιμάνι του Πειραιά, αλλά και εκεί που μένουν οι πρόσφυγες σε συνθήκες εγκλεισμού, υπάρχουν συνεχείς πιέσεις για να μεταφερθούν, ενώ είναι σαφές πως αρκετοί/ες είναι εκείνοι/ες που αρνούνται να συναινέσουν σε κάτι τέτοιο. Από κοντά σε αυτή την ιστορία, προσπαθούν να πατήσουν στα βήματα που τους δίνει η ίδια πολιτική της κυβέρνησης τα διάφορα ναζιστικά και ακροδεξιά στοιχεία, ενώ παράλληλα έχει στηθεί και ένας πολύ κερδοφόρος «χορός» από ΜΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ και άλλους «φιλάνθρωπους» τοπικούς μαφιόζους. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ανοχή της αστυνομίας στην επίθεση της μαφιοζοσυμμορίτικης ΧΑ σε αλληλέγγυους/ες, η οποία απέτυχε και να αντιπαρατεθεί ουσιαστικά με την συγκέντρωση των αντιφασιστικών-αντιρατσιστικών οργανώσεων.

Από την μεριά μας, ως Ελευθεριακά Σχήματα σχολών Αθήνας-Πειραιά κρίναμε πως σε αυτό το πολιτικό πλαίσιο, οφείλαμε να πάρουμε την πρωτοβουλία να βρεθούμε στο λιμάνι σήμερα 8 Απρίλη, για αρκετές ώρες από το πρωί μέχρι το απόγευμα. Συναντηθήκαμε με τον κόσμο από την «Πέτρινη Αποθήκη», το μοναδικό αυτοοργανωμένο εγχείρημα αλληλέγγυων που δραστηριοποιείται στον χώρο και ενημερωθήκαμε για την κατάσταση, καθώς και για τις ανάγκες σε είδη, τα οποία άμεσα θα αγοραστούν και θα προσφερθούν, με χρήματα που έχουν συγκεντρώσει τα Σχήματα. Αργότερα, κρεμάσαμε ένα πανό μπροστά από την «Πέτρινη Αποθήκη», γράψαμε συνθήματα περιφερειακά των πυλών, οπού διαμένουν πρόσφυγες και μοιράσαμε, στα φαρσί, το κάλεσμα της Πρωτοβουλίας Αλληλεγγύης σε Οικονομικούς και Πολιτικούς Πρόσφυγες για την προσφυγική πορεία του Σαββάτου 9/4.

Ειδικότερα, η τελευταία κίνηση φάνηκε να ενοχλεί ιδιαίτερα τα αστικά-ρατσιστικά ΜΜΕ και τα αφεντικά τους, που ανατρίχιασαν για λίγο στην ιδέα ότι οι πρόσφυγες δεν πρόκειται να υπακούσουν στην Συμφωνία Ευρωπαϊκής Ένωσης-Τουρκίας, αλλά και ότι μπορεί να δημιουργούνται σχέσεις αλληλεγγύης και αγώνα ανάμεσα ντόπιους και πρόσφυγες. Λίγο μετά την κυκλοφορία αυτής της είδησης, και χωρίς να γνωρίζουμε αν τα δύο γεγονότα συνδέονται, το Λιμενικό απείλησε για πρώτη φορά ότι οι πρόσφυγες θα απομακρυνθούν βίαια, εάν δεν αποχωρήσουν οικειοθελώς εντός μίας ώρας.

Θεωρούμε πως η παρουσία αλληλέγγυου κόσμου και των Ελευθεριακών Σχημάτων στο λιμάνι αυτές τις τελευταίες ώρες, απέτρεψε προς το παρόν την οποιαδήποτε προσπάθεια βίαιης εκκένωσης του χώρου από της δυνάμεις καταστολής. Παρόλα αυτά, τις επόμενες ημέρες, η κατάσταση είναι αρκετά κρίσιμη και η στάση του κινήματος αλληλεγγύης θα είναι καθοριστική.

Καλούμε σε:

Καθημερινή παρουσία του αλληλέγγυου κόσμου, όλες τις ώρες της ημέρας για την στήριξη της «Πέτρινης Αποθήκης», καθώς και όπου αλλού χρειαστεί, ώστε να αποτραπεί οποιαδήποτε επιθετική κίνηση από μεριάς του Κράτους.
Προσφυγική Πορεία, που διοργανώνεται από την Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης σε Οικονομικούς και Πολιτικούς Πρόσφυγες αύριο, Σάββατο 9/3, στις 14:00 στην πλατεία Βικτωρίας για να μετατραπεί το κίνημα αλληλεγγύης σε ένα κίνημα γενικευμένης πολιτικής ανυπακοής ενάντια στην αισχρή συμφωνία, που προωθεί τις απελάσεις προσφύγων-μεταναστών/ριών.

-ΑΝΟΙΧΤΑ ΣΥΝΟΡΑ, ΑΣΦΑΛΕΣ ΠΕΡΑΣΜΑ
-ΚΑΜΙΑ ΑΠΕΛΑΣΗ ΠΡΟΣΦΥΓΑ Ή ΜΕΤΑΝΑΣΤΗ/ΡΙΑΣ
-Η ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΘΑ ΝΙΚΗΣΕΙ

Ελευθεριακά Σχήματα σχολών Αθήνας-Πειραιά

1
noborders 2

 

Ανακοίνωση των Ελευθεριακών Σχημάτων Αθήνας – Πειραιά για την κινητοποίηση στην πλατεία Βικτωρίας, Παρασκευή 4/2/2016

Εδώ και τουλάχιστον έναν χρόνο οι προσφυγικές και μεταναστευτικές ροές βρίσκονται σε μια κατάσταση διαρκούς μετακίνησης υπό άθλιες συνθήκες. Στην προσπάθεια για αναζήτηση ζωής και αποφυγής των πολέμων και της οικονομικής εξαθλίωσης στέκεται απέναντι το Ελληνικό Κράτος και η Κυβέρνηση της Αριστεράς. Η αντιμεταναστευτική πολιτική, που εφαρμόζεται, αποδέχεται και χρησιμοποιεί τους υψωμένους φράχτες, φυλάσσει τα σύνορα παρουσία στρατού και Frontex, δημιουργεί κέντρα κράτησης ως χώρους «φιλοξενίας», συντηρεί λογικές εγκλεισμού των μαζών και επαναπροώθησης των μεταναστών, αδιαφορεί για τις υλικές συνθήκες διαβίωσης των ανθρώπων και τελικώς δομεί την Ελλάδα ως προπύργιο της Ευρώπης Φρούριο ενάντια στην βούληση των μετακινούμενων πληθυσμών.

Οι τελευταίες μέρες αποτελούν ένα κομβικό σημείο στο προσφυγικό ζήτημα, αφού μετά το κλείσιμο των Μακεδονικών συνόρων περίπου 35.000 πρόσφυγες έχουν αποκλειστεί στην Ελλάδα. Σε αντίθεση όμως με τις επιδιώξεις του Ελληνικού Κράτους και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, υπάρχει μια κοινωνική κίνηση που παρουσιάζει χαρακτηριστικά αλληλεγγύης στους πρόσφυγες και στους/στις μετανάστες/τριες.

Τα Ελευθεριακά Σχήματα σχολών Αθήνας – Πειραιά ως κομμάτι του φοιτητικού κινήματος πρωτοβουλιακά βρεθήκαμε στην Πλατεία Βικτωρίας την Παρασκευή 04/03, λίγη ώρα μετά την ρατσιστική δήλωση Καμίνη που ζητούσε εκκένωση της πλατείας. Είχαμε ως στόχο να διανείμουμε τρόφιμα και είδη πρώτης υγιεινής που είχαμε συγκεντρώσει τις προηγούμενες μέρες καθώς και να βοηθήσουμε στην οργάνωση του αλληλέγγυου κόσμου που επί ώρες έφερνε τροφές, νερά, ρούχα και σκεπάσματα για τους πρόσφυγες. Συμπληρωματικά της κινητοποίησης αυτής, αναρτήσαμε ένα πανό ακριβώς επάνω στην είσοδο του ηλεκτρικού επί της πλατείας και κολλήσαμε αφίσες σε κεντρικά περάσματα στη γειτονιά δίνοντας ένα στίγμα έμπρακτης ταξικής αλληλεγγύης ενάντια σε ακροδεξιούς δημάρχους και καταστηματάρχες της γειτονιάς.

Το φοιτητικό κίνημα δεν πρέπει να μείνει στάσιμο και αδρανές σε σχέση με το προσφυγικό ζήτημα. Ο κόσμος της Εργασίας μέσα στις σχολές πρέπει να αναδείξει ως πολιτικό αίτημα την παραχώρηση χώρων των Πανεπιστημίων για δωρεάν στέγαση και σίτιση των προσφύγων υπ’ ευθύνη των ίδιων των Πανεπιστημίων. Θέλουμε μέσα στις σχολές πρόσφυγες και μετανάστες με πλήρη δικαιώματα, στα ίδια αμφιθέατρα που βρισκόμαστε και εμείς, αν και εκείνοι το επιθυμούν. Το φοιτητικό κίνημα πρέπει να βάλει σε κύρια προτεραιότητα την έμπρακτη αλληλεγγύη στους πρόσφυγες παράγοντας πολιτική αντιρατσισμού και διεθνισμού μέσα από την δράση του.

Ως Ελευθεριακά Σχήματα σχολών Αθήνας – Πειραιά καλούμε τους αλληλέγγυους φοιτητές και φοιτήτριες να στηρίξουν με την φυσική τους παρουσία και με την προσφορά τους την δράση του κοινωνικού δικτύου αλληλεγγύης αύριο στο Σύνταγμα από τις 10.00 μέχρι τις 18.00.

  • Να υπερασπιστούμε τη βούληση των προσφύγων και των μεταναστών/τριών
  • Πλήρη δικαιώματα για όλους/ες τους πρόσφυγες, μετανάστες/τριες
  • Ελεύθερη μετακίνηση για όλους και για όλες. Να πέσουν οι φράχτες Έβρου, Ειδομένης

Να αρνηθούμε την λιτότητα, Να οργανώσουμε την τάξη μας!

Να αρνηθούμε την λιτότητα (από όπου και αν προέρχεται),

Να οργανώσουμε την τάξη μας!

Το 2010, ο κόσμος της Εργασίας στην Ελλάδα με το πρώτο μνημόνιο και τα πρώτα μέτρα λιτότητας γίνεται πειραματόζωο της ΕΕ και του διεθνούς και ντόπιου Κεφαλαίου, αφού επιχειρείται μέσα από το παράδειγμα αυτής της πολιτικής να δοθεί μια λύση για την κρίση χρέους και τα αδιέξοδα που έχει περιέλθει ο παγκόσμιος καπιταλισμός.

Το αποτέλεσμα αυτού του οικονομικού πολέμου, μας είναι γνωστό. Μέσα σε 5 χρόνια, το ελληνικό Κράτος αλλά και η ΕΕ και το ΔΝΤ, εργάστηκαν με ζήλο για να υλοποιήσουν την πιο τρελή ονείρωξη του καπιταλισμού: να δημιουργήσουν μια εργατική τάξη αδύναμη χωρίς συλλογικές συμβάσεις, χωρίς δικαιώματα και κοινωνικές παροχές, με τεράστια ανεργία χωρίς δομές υπεράσπισης του εαυτού της, έτοιμη να εκπληρώσει κάθε όρεξη των αφεντικών. Μέσα σε αυτά τα 5 χρόνια, η απόγνωση οδήγησε κάποιους στην αυτοκτονία, άλλους στην οικονομική μετανάστευση, αρκετούς να χάσουν την δουλειά τους, τους νέους/ες να δουλεύουν επισφαλώς και με μισθούς που δεν μπορούν να τους συντηρήσουν τους εαυτούς τους και όλους τους/τις εργαζόμενους/ες να βιώνουν άμεσα και έμμεσα τον οικονομική αφαίμαξη.

Οι αγώνες που αναπτύχθηκαν μέσα σε αυτά τα 5 χρόνια δεν κατάφεραν να κερδίσουν κάτι, αλλά μπορούμε να πούμε ότι λειτούργησαν ως μια ασφυκτική πίεση για τις κυβερνήσεις που έπεφταν η μία μετά την άλλη, μην μπορώντας να διαχειριστούν την κατάσταση. Όλα αυτά μέχρι την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ που εξελέγη στις 25 Γενάρη του 2015. Η συγκεκριμένη κυβέρνηση είχε μια ξεκάθαρη διαφοροποίηση με όλες τις προηγούμενες, αφού ήταν η πρώτη που δεν μιλούσε για μια άλλη λιτότητα, αλλά ενάντια σε αυτήν.

Φυσικά, υπάρχει μια απαραβίαστη συνθήκη σε κάθε αστικό κράτος, και ακόμη περισσότερο σε όσα ανήκουν στην Ευρωπαϊκή Ένωση, η οποία φάνηκε πολύ γρήγορα: Κάθε κυβέρνηση χρειάζεται την εύνοια της οικονομικής εξουσίας για να μακροημερεύσει. Αυτό ήταν κάτι που γνώριζε πολύ καλά ο ΣΥΡΙΖΑ, γι’ αυτό και μπήκε απ’ την αρχή μπήκε στην διαδικασία της διαπραγμάτευσης με τους «θεσμούς» του Κεφαλαίου, προσπαθώντας να συμβιβάσει τα συμφέροντα τους με αυτά των καταπιεσμένων με το γνωστό 47σέλιδο αποτέλεσμα με τις ιδιωτικοποιήσεις, την αύξηση του ΦΠΑ σε βασικά είδη, αλλαγές στις συντάξεις ή αλλιώς την συνέχιση αυτής της πολιτικής με «πρώτη-φορά-αριστερά» πρόσημο. Η συμφωνία αυτή δεν υπογράφτηκε ποτέ, αφού η ΕΚΤ και το ΔΝΤ, απαίτησαν ακόμη σκληρότερα μέτρα, αποδεικνύοντας εμπράκτως ότι αφενός καμία κυβέρνηση δεν μπορεί να πετύχει καλύτερους όρους για τις ζωές μας (ούτε καν λιγότερο χειρότερους) και αφετέρου ότι οι θεσμοί αυτοί (ω! της έκπληξης) εκπροσωπούν τον αγώνα του Κεφαλαίου για υποτίμηση της Εργασίας.

Η κατάσταση αυτή έφερε τον ΣΥΡΙΖΑ μπροστά σε ένα αδιέξοδο και τον ανάγκασε, όχι χάριν δημοκρατικότητας όπως ακούγεται, να πετάξει το μπαλάκι στην ελληνική κοινωνία καλώντας σε δημοψήφισμα με ερώτημα: ΝΑΙ ή ΟΧΙ στην πρόταση των θεσμών.

Η επικράτηση του ‘ΝΑΙ’ θα σημαίνει κάτι τρομακτικό: Για πρώτη φορά η λιτότητα και τα μνημόνια θα αποφασιστούν όχι από το κοινοβούλιο αλλά από την ίδια την κοινωνία. Το ελληνικό και διεθνές Κεφάλαιο, γνωρίζουν ότι αυτό σημαίνει πως αυτομάτως ότι δεν μπαίνει κανένα όριο στην λεηλασία των ζωών μας και βάσει αυτού του αποτελέσματος κάθε προηγούμενη κατάσταση θα μοιάζει με παιδική χαρά, αφού για πρώτη φορά θα έχουμε ζητήσει οι ίδιοι την εξαθλίωση μας. Φυσικά, ποιος λογικός άνθρωπος θα επέλεγε κάτι τέτοιο για την ζωή του; Η απάντηση είναι κανείς, γι’ αυτό και αυτή την περίοδο βιώνουμε τον απόλυτο παραλογισμό: Τα κόμματα, τα media και οι εκπρόσωποι του Κεφαλαίου, καθώς και τα ίδια τα αφεντικά μέσα στους εργασιακούς χώρους διοργανώνουν μια καμπάνια τρομοκρατίας των εργαζομένων προκειμένου να εκβιάσουν το ‘ΝΑΙ’ σε μια πιο εντατική εξαθλίωση τους. Μιλάνε για χρεοκοπία, στέλνουν κόσμο μαζικά στις τράπεζες, ενώ παράλληλα το διεθνές Κεφάλαιο προχωράει σε ένα πρωτοφανές οικονομικό πραξικόπημα κόβοντας την χρηματοδότηση στις ελληνικές τράπεζες, δημιουργώντας ένα καθεστώς οικονομικής ασφυξίας, προφανώς στην ίδια λογική. Σε αυτό το πλαίσιο και για την προώθηση αυτών των σκοπών, έχουν φροντίσει να δημιουργήσουν τον δικό τους στρατό με την επωνυμία «Μένουμε Ευρώπη» (λες και θα φεύγαμε απ’ την ήπειρο), ο οποίος αυτή την Τρίτη 30/6 καλεί ανοιχτά υπέρ του «ΝΑΙ» και της λιτότητας, ενάντια σε εργαζόμενους/ες και εξαθλιωμένους/ες.

Ο φόβος τους να πούμε ‘ΟΧΙ’ είναι ξεκάθαρος, γι’ αυτό και ‘μεις αυτό λέμε!

Η κυβέρνηση μπορεί να υποστηρίζει το «ΌΧΙ» και να επικαλείται την δημοκρατικότητα της, αλλά γνωρίζουμε τόσο ότι δεν έφερε νέο μνημόνιο από τύχη, όσο και ότι μια διαδικασία που συμμετέχουν αφεντικά και εργάτες ποτέ δεν πρόκειται να είναι ισότιμη και δημοκρατική.

Η αξιοπρέπεια μας ως κόσμος της Εργασίας, οφείλει να επικρατήσει και να μην δεχθεί κανέναν τραμπουκισμό και καμία τρομοκρατία. Γι’ αυτό οφείλουμε να την κερδίσουμε όχι μόνο με την ψήφο μας, αλλά κυρίως μέσα από την άμεση δράση μας στους δρόμους, τους εργασιακούς χώρους, τις σχολές, την γειτονιά αλλά και σε κάθε κοινωνικό χώρο που υπάρχουμε βιώνουμε την καταπίεση. Η εβδομάδα που διανύουμε είναι εξαιρετικά κρίσιμη για τις ζωές μας και οποιαδήποτε αδράνεια μπορεί να αποβεί καταστροφική για πολλές γενιές μετά.

-Στην τρομοκρατία και τα σχέδια επιβολής του Κεφαλαίου, να αντιπαραβάλουμε μια προοπτική αγώνα και ζωής με αξιοπρέπεια.
-Καμία ανοχή στην εμπροσθοφυλακή του ‘ΝΑΙ’ του Κεφαλαίου.
-Οι ανάγκες μας δεν συμβιβάζονται με κανένα «Μνημόνιο», κερδίζονται στον δρόμο!

Καλούμε σε:

-Συμμετοχή στο μπλοκ των Ελευθεριακών Σχημάτων από σχολές Αθήνας/Πειραιά την Τρίτη 30/6, στην συγκέντρωση ενάντια στην λιτότητα στα Προπύλαια στις 18:00.
-Συνέλευση φοιτητών/εργαζομένων του Πανεπιστημίου Πειραιώς την Πέμπτη στις 14:00 έξω από το Π. Αμφιθέατρο.

 

Κείμενο-κάλεσμα για την Εργατική Πρωτομαγιά

«Θα ‘ρθει μια εποχή
που η σιωπή του τάφου μας
θα είναι πιο ισχυρή από τις φωνές που στραγγαλίζετε σήμερα»

Αύγουστος Σπάις,
αναρχοσυνδικαλιστής εργάτης

Η πρωτομαγιά είναι ορόσημο των αγώνων για την χειραφέτηση των εργαζομένων, η οποία προφανώς δεν έχει να κάνει τίποτα με τα στεφάνια που φτιάχνονται κάθε πρώτη του Μάη. Η ημερομηνία της 1ης Μάη του 1886 σηματοδοτεί την καθιέρωση του πενθήμερου-8ώρου και συνδέεται με τους μάρτυρες του Σικάγου, που εκτελέσθηκαν με ψευδείς κατηγορίες από το Κράτος των ΗΠΑ. Αυτός ο διπλός συμβολισμός, υπάρχει για να μας θυμίζει ότι τα πάντα κατακτιούνται με συνεχή και μαχητικό αγώνα του κόσμου της Εργασίας, όπως και ότι ο καπιταλισμός και το Κράτος δεν θα μας χαρίσουν ποτέ τίποτα.

Η παραπάνω φράση αποδεικνύεται περίτρανα σήμερα, αφού η απουσία ενός δυναμικού εργατικού κινήματος έχει αφήσει τον χώρο στο Κράτος και το Κεφάλαιο για να αναθεωρούν με νόμους ή και στην πράξη τα κεκτημένα δικαιώματα των εργατών. Η καταστρατήγηση του πενθήμερου, πιο πρόσφατα με την κατάργηση της Κυριακάτικης αργίας, το ξεχείλωμα του ωραρίου με τα επισφαλή 4ωρα και με τα προγράμματα voucher/κοινωφελούς εργασίας του ΟΑΕΔ αποτελούν την μεθοδευμένη ακύρωση της νίκης των εργατών του Σικάγου. Τα αφεντικά, βέβαια, πλέον έχουν αντιληφθεί την συλλογική μας δύναμη, γι αυτό και με διάφορους τρόπους επιχειρούν να μας διασπάσουν και να αφαιρέσουν την δυνατότητα μας να αντιδράσουμε. Χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι η κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων, η εργοδοτική τρομοκρατία, οι εκδικητικές-συνδικαλιστικές απολύσεις καθώς και ένα πλήθος αντεργατικών νόμων και δικαστικών αποφάσεων. Πιστός σύμμαχος σε αυτήν την επίθεση, ο κρατικός μηχανισμός της ΓΣΕΕ που όχι απλά παραμένει «θεατής» σε όλα τα παραπάνω, αλλά λειτουργεί κυρίως σαν εμπόδιο για την οργάνωση του αγώνα των εργατών.

Φυσικά, το κομμάτι που βιώνει πιο έντονα αυτή την επίθεση είναι όσοι, εκτός από την εκμετάλλευση της εργασίας βιώνουν και το καθεστώς της εξαίρεσης από το Κράτος και ορισμένες φορές ακόμη και από σωματεία. Οι μετανάστες και οι πρόσφυγες, ξεφεύγοντας είτε από την κόλαση του πολέμου, είτε από την οικονομική εξαθλίωση, βρίσκονται αντιμέτωποι με την Ευρώπη-φρούριο. Όσοι καταφέρουν να περάσουν την θάλασσα της Μεσογείου, την Frontex και τους φράχτες, είτε θα καταλήξουν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, είτε σε κάποιο κάτεργο (βλ. Μανωλάδα). Οφείλει, πλέον, να γίνει ξεκάθαρο ότι τα κράτη της Ευρώπης συντηρούν αυτό το δολοφονικό καθεστώς παράνομης μετακίνησης ανθρώπων, μόνο προς όφελος του Κεφαλαίου, το οποίο θέλει να έχει πρόσβαση σε φθηνά και αναλώσιμα εργατικά χέρια.

Η ιστορία του Ουαλίντ Ταλέμπ, εργάτη σε φούρνο στην Σαλαμίνα, εντάσσεται σε αυτή την πραγματικότητα και διαφέρει λίγο από αυτές που ζουν καθημερινά χιλιάδες πρόσφυγες και μετανάστες: Πριν 3 χρόνια ο Ουαλίντ, είχε το θάρρος και την αξιοπρέπεια να ζητήσει τα δεδουλευμένα του. Το αποτέλεσμα ήταν να του κλέψουν τα λεφτά που μάζευε για να στείλει στην οικογένεια του και να βρεθεί αλυσοδεμένος σε ένα υπόγειο, όπου βασανίστηκε επί 3 μέρες από το αφεντικό του (Γ. Σγούρδας), τον γιο του και 2 φίλους τους. Στις 10 Μάρτη, όταν ξεκίνησε η δίκη στον Πειραιά, ο Γ. Σγούρδας και οι άλλοι 3 βασανιστές είχαν το θράσος να κάνουν χειρονομίες από μακριά προς τον Ουαλίντ, απειλώντας πως θα τον σκοτώσουν.

Όλα τα παραπάνω, συμβαίνουν, μα τι έκπληξη, επί κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Μπορούμε να πούμε ότι η αντίληψη που ήθελε με την αλλαγή της κυβέρνησης, να αλλάζουν και οι υλικοί όροι των ζωών των εργαζομένων και των απανταχού καταπιεσμένων αυτού του κόσμου, κρίνεται πέρα από κάθε αυταπάτη τουλάχιστον αφελής. Το ίδιο ισχύει και για την αντίληψη που μίλαγε για ευνοϊκότερη αντιμετώπιση του κινήματος, από την κρατική καταστολή.

Αντιλαμβανόμενοι τους εαυτούς μας σαν αυριανούς εργαζόμενους, αλλά και όντας κάποιοι/ες εργαζόμενοι/ες, θεωρούμε πως τιμάμε την Εργατική Πρωτομαγιά, μόνο με το να συμμετέχουμε σε κάθε ταξικό αγώνα, να δείχνουμε αλληλεγγύη σε κάθε καταπιεσμένο και να οργανώνουμε την χειραφέτηση της τάξης μας. Εμπνεόμαστε, έτσι, από τους χιλιάδες εργάτες που συμμετείχαν στον αγώνα για μικρότερο ωράριο αλλά και από το ότι οι ειδικευμένοι και ανειδίκευτοι, μαύροι και άσπροι, άνδρες και γυναίκες, ντόπιοι και μετανάστες όλοι ενώθηκαν. Γι’ αυτό η Πρωτομαγιά οφείλει να είναι πάντα εργατική, διεθνιστική και αντικαπιταλιστική.

-Συγκέντρωση αλληλεγγύης για τον Ουαλίντ στα δικαστήρια του Πειραιά στις 9πμ
-Ταξική πορεία της Πρωτομαγιάς, 11πμ στο Μουσείο (Πατησίων)

 

Το κείμενο σε pdf